Plébánia Sz. Imre

Mijnheer V

Mijnheer V is dood.

Zijn zoon, al sinds de middelbare school mijn vriend, belde gisteren met dit treurige nieuws. Gek is dat, tijdens het korte telefoongesprek, schieten er jaren voorbij. De zoon belt vaker, heeft altijd geintjes paraat en de gesprekken zijn vol grap en grol, maar gisteren was het rustig, zakelijk bijna, precies goed om alle emoties in toom te kunnen houden.

Mijnheer V, ik weet niet meer anders dan dat ik hem ken. Een entertainer, net als zijn zoon, maar wel heel duidelijk omgeven met een grote zorgzaamheid, bezorgdheid en hartelijkheid.

Ik vraag mijn vriend meteen naar zijn moeder want gelukkig is er nog een mevrouw V.

Mevrouw V, geen entertainer maar wel humorvol en zeer opgewekt en net zo lief, zorgzaam en gastvrij als haar man. Een mooi duo om het maar eens zo te zeggen, een twee-eenheid, altijd samen, een hechte club, zelfs jarig op dezelfde dag, bestemd om altijd samen te blijven.

Ik heb er veel herinneringen en voetstappen liggen, de praktische achterom, de handige binnenplaats, de trap naar boven naar de prachtige woonkamer. Mijnheer en mevrouw V woonden in het centrum en dat maakte hun huis tot begin en eindpunt van onze afspraken. Mevrouw V, ook wel eens blij dat er damesbezoek kwam in haar mannenhuishouding, altijd een vers kopje thee in een schitterend kopje met op tafel een mokje met mooie zilveren lepeltjes.

En dan mijnheer V, die dan stelselmatig informeerde of er wat "te bikken" moest komen en eigenlijk kwam dat er altijd.

Ik herinner me een verjaardag van een klasgenoot waar we met een klein groepje naartoe gingen. Het huis van mijnheer en mevrouw V was het vertrekpunt. De verjaardag viel wat tegen en sneller dan verwacht vervoegden we ons weer in het gezellige huis V. Mijnheer V concludeerde, terecht in dit geval, dat we niet genoeg "te bikken" hadden gehad en verdween naar de keuken. Binnen een minuut of twintig kwam hij terug met een grote schaal heerlijke gehaktballetjes en een prachtig opgemaakte huzarensalade, zelf gemaakt! Mevrouw V, als altijd smaakvol, volgde met mooi porcelein, bestek en bijpassende servetjes. En zo werd het toch nog laat en heel gezellig.

En zo waren er veel bijeenkomsten de afgelopen jaren. Verjaardagen, bruiloften en overal mochten wij bij zijn, en P was net zo welkom als ik altijd was geweest. Op ons huwelijk waren ze ook en dansten ze de sterren van de hemel, altijd in voor een goed feest en behalve goede gastgever ook goede gast.

Veel later kwamen er zorgen. Grote zorgen over de gezondheid van mijnheer en mevrouw V. Daarna ook weer opluchting als zij zich er met al hun kracht en levenswijsheid weer doorheen hadden geslagen.

En nu is er toch gebeurd wat onvermijdelijk is.

Mijn beste vriendin A en ik belden met elkaar want mijnheer en mevrouw V zijn net zo goed van haar als van mij. Wij haalden nog meer herinneringen op en somberden met zijn tweetjes dat we de komende 20 jaar op meer van deze telefoongesprekken voorbereid moeten zijn. Niet teveel bij stilstaan.

De zoon van mijnheer V sluit ons gesprek positief af. Petrus wrijft zich in zijn handen en zwaait met een ruim gebaar de poorten open. Hij neemt mijnheer V mee naar de keuken en wijst hem de gehaktmolen. Mijnheer V maakt een grap en zorgt dat er wat "te bikken" is, voor iedereen, want iedereen is welkom.

Ik heb alleen de herinneringen nog, maar die zijn alleen maar positief. Mijnheer en mevrouw V kunnen terugkijken op heel veel mooie bijdragen aan mijn leven en hun bezorgdheid en hartelijkheid zie ik wel weer terug in hun zoon.

Lente

Het is al weer lente. Ik geloof dat we dit jaar de winter gaan overslaan. Voor niks al dat hout, leuk voor de bbq misschien.

Het is buiten 20 graden, we lunchen in de tuin en we doen boodschappen zonder jas en met een dunne trui. Gek, we hadden ons nu wel op winter ingesteld. We hebben al linzensoep gemaakt, erwtensoep, zuurkool met worst in huis....

Gelukkig koelt het tegen de avond flink af en komen de winterse gerechten van pas. Gisteren kwam er weer een trouwe enveloppe binnen met de Allerhande winterrecepten. Die winter gaat toch zeker komen?

Met het hondenspul gaat het goed, ondeugend maar goed. De reacties op Daksi zijn wisselend. De vrouwen vinden hem schattig, lief en leuk klein, en ook nog slim. De mannen kijken zorgelijk, trekken een meesmuilende blik, zeggen dat het een jachthond is en zetten hun woorden kracht bij door een gebaar te maken van armen die een geweer vasthouden en een hondje doodschieten. We ergeren ons wezenloos, maar aan de andere kant, we zijn gewaarschuwd en zullen extra op Daksi moeten passen.

Vandaag weer eens goed aan het Hongaars gezeten, het moet sneller wat mij betreft, na zo'n tijd hier in het land moet het toch beter kunnen? Begrijpen gaat redelijk, praten slecht is mijn mening. Natuurlijk kun je alles relativeren en zeggen dat het allicht beter gaat dan vorig jaar. Dat klopt maar dat is te makkelijk! Eigenlijk moet je er elke dag mee bezig zijn, goede voornemens zijn weer gemaakt....

Gevogelte en Daksi

Daksi is alweer meer dan een maand bij ons. Wij beginnen hoe lang hoe meer ingepalmd te raken door dit kleine ding. In ieder geval voelt hij zich dermate ingeburgerd dat ondeugendheden er snel insluipen. Wij vinden hem regelmatig op de bank of stoel, als hij de kans zou krijgen zou hij eten stelen en vanmorgen tijdens het wandelen stoof hij er opeens van door en deed alsof hij doof was voor ons geroep. Sprong een slootje over en verdween in het struikgewas. De andere honden volgden maar kwamen terug, Daksi niet. Stoer riepen we naar de ruimte achter hem in de vrije natuur, dat hij zeker naar zijn eigen huis op weg was, maar in ons hart hadden we al visioenen van stropersvallen, van een riempje dat is blijven hangen aan een rietstengel, van pootjes die verstrikt zijn geraakt in het riet, een kopje dat onder water dreigt te geraken en oogjes die de weg niet meer weten. Na dik een half uur, P was ook al over de sloot gesprongen, was Daksi weer terecht, gelukkig, die schobbejak! Vermanend toegesproken, maar als Daksi slim is, en dat is hij, hoorde hij de opluchting in onze stem.

In de woonkamer heeft hij inmiddels een eigen plekje, onder in de kast hebben we een plank leeggemaakt, een kussen en deken neergelegd en hebben we verteld aan Daks dat dit zijn plaatsje is. Vol minachting werden we aangekeken, maar wat schetst onze verbazing, sinds eergisteren kruipt Daksi 's avonds in zijn hol en weet onze ogen op hem gericht omdat hij onder de tv ligt.

Zoals het hoort hebben we op Sint Maarten gans gegeten. Op de terugweg van H les, scoorden we bij de poelier 4 ganzenlevertjes, lekker waren ze en in de wetenschap dat dit eenvoudige gebaar ons uit financiele crises houdt....

Helaas was de haan een mislukking. Hij ziet er nog wel mooi uit op de foto, maar hij was oud en taai. Misschien onze eigen schuld en hebben we per ongeluk een soephaan gekocht?

CFD waren er blij mee en wij zijn weer een ervaring rijker waar we hopelijk wijzer van geworden zijn.

Inclusief snavel, kuukkelekuuu

Voor de eventuele ongelovigen in NL, aanschouw het zelf.

Inclusief snavel

Inmiddels weer echt terug op het Hongaarse platteland genieten we nog een beetje na van het Oostenrijkse. Op 1 van de dagen kwamen we bij een zogenaamde boerenwinkel, met allerlei producten van de locale boeren.

Natuurlijk zou dit zelfde principe in H kunnen, maar zo ver is het helaas nog niet. Een sfeervolle en mooie winkel, met wijnen, lekker vers troebel appelsap, kazen van koe, schaap en geit, hammen en worsten, diverse marmelades van pompoen, peer etc, olie van de pit van dezelfde pompoen, azijnsoorten, knabbels van pompoen en zonnebloem en in de koeling ook nog paté van het Wolvarken, hetzelfde varken dat hier Mangalica heet.

Eigenlijk dus dezelfde producten die hier ook gemaakt zouden kunnen worden en ook binnen de muren van de boerderijen worden vervaardigd, alleen hun weg niet vinden naar het grotere publiek, via zo'n mooie winkel, inclusief tafeltjes en stoeltjes voor koffie met eigengebakken taart.

Een soort coöperatie leek het, een samenwerkingsverband van zo'n 20 boerderijen met ieder hun eigen specialiteit. En samen in ieder geval een goede marketing met mooie folders, goede borden onderweg en herkenbare etiketten en ander materiaal.

Bij ons in de keuken ligt nu een grote haan van 3,5 kilo te wachten op bereiding, in de akcio bij de poelier. Wij gaan dat ongeveer op dezelfde manier aanpakken als de keukenprins, die deze zomer bij ons was, heeft laten zien. De grootste braadslee gepakt waar het ding net in kan, een mes in de aanslag om de kop inclusief het snaveltje er af te snijden alvast voor de soep. De onderbenen inclusief het pootje met de teentjes vonden we in de buikholte.

Het is zondag, we hebben geen afspraak, het is niet zo lekker buiten, dus een prima dag om elke keer naar de haan te lopen en hem te bedruipen.

Zo langzamerhand merken we ook al de voorbereidingen voor Sint Maarten. Anders dan in NL, waar we er steevast elk jaar te laat achterkwamen dat er zingende kinderen om snoep kwamen vragen, die wij dan met mandarijnen probeerden tevreden huiswaarts te laten keren, wat nooit lukte omdat mandarijnen geen snoep zijn en dus "stom" in kinderogen.

Hier gaat het anders. Sint Maarten is in Hongarije geboren, dat op de eerste plaats. Over zijn benoeming als bisschop gaat het volgende verhaal. Maarten vond zichzelf niet capabel genoeg om bisschop te worden en verstopte zich in een ganzenhok. De ganzen gakten zo hard dat Maarten werd ontdekt en alsnog tot bisschop werd benoemd. Dat dus ten tweede.

Hier in Hongarije moet je dus op Sint Maarten gans eten. Maakt niet uit wat, een poot, een borst, het hele beest, als het maar gans is. Doe je het niet, zelf weten, dan zul je in het komende jaar in je lege portemonnee kijken. Een financiele crisis dus.

Deze week nog maar eens naar de poelier.

Terug van even weg

We waren 4 nachten uut van huus om ons verblijfje bij onze Westerburen kort samen te vatten. Oostenrijk, even zin in een beetje luxe, in een waarachtig Kurort dat al eeuwen beroemd is.

Een mooie aanbieding via de Internet nieuwsbrief, lekker dichtbij, net over de grens en thuis moet je toch ook eten nietwaar? Mooi hotel met eigen zwembad, prima kamer en honden welkom.

Prachtige herfstkleuren de eerste dagen, alle schakeringen die je je kunt voorstellen. Zeer vriendelijke bevolking, het Gruss Gott is niet van de lucht, lekkere koffie, een zalig ontbijt.

Lange wandelingen door het bos en door de weide, uitgezet door een blijkbaar zeer actieve VVV, geweldig aangegeven met degelijke bordjes die tot het eind van de route ook stand hielden, al lang niet meer zo meegemaakt. Eén route is uitgezet door de VVV in samenwerking met de Katholische Kirche en heet Herzspur, speciaal voor setjes om hun liefde nog eens onder de loep te nemen, met als startpunt een prachtige ligbank om de eerste ontmoeting nog eens samen terug te halen.

Een andere route, het Walderlebnispfad, waar we verrast werden door de 1e sneeuw en waar we leerden dat we onszelf kunnen vergelijken met een boom, elke geboortedatum is gelinkt aan een bepaalde boom met bijbehorende beschrijving. Ik ben een Eibe en de beschrijving klopte wonderbaarlijk. Kijk maar of je het kunt lezen, foto komt van mijn mobiele en is dus duister en wazig......

Het hoteleten 's avonds was het niet. Totaal niet eigenlijk.

Gelukkig was er een bistro van Maria voor een lunch en ook een keer 's- avonds met gamba's en inktvis! Zo dichtbij Hongarije, waarom zwemt die vis toch niet ietsjes verder???? Het zou het uit eten hier zoveel leuker en lekkerder maken.....en handig als je er niet voor naar Budapest moet.

Het Kurbad was prachtig. Zeer schoon, geweldige baden, douches, tot aan de omkleedruimte, toiletten en lockertjes toe. Een bad van 34 graden, buiten met uitzicht op het geweldig gevarieerde park van tig hectaren er om heen, zwemmend, omgeven door de damp die opsteeg in de koude lucht.

Het park, waar F er van door ging om op fazanten te jagen, waar we een schat van een hond ontmoetten met zijn Oostenrijkse baas die vertelde dat hij het hondje toen het 4 weken oud was uit een afvalbak bij een Hongaars tankstation had gevist en met veel moeite en de fles had grossgezogen.

En Daksi dan?

Daksi was bij onze NL overbuurvrouw die zeer attent wilde helpen en oppassen, Daksi, de dag beginnend met een boterhammetje met smeerworst, mee ging met wandelen en 's avonds keurig op zijn kussentje ging liggen, bij de andere 2 aanwezige honden.

Wij haalen hem gisteravond op en het weerzien was blij!

Het huis heeft even nodig om weer totaal doorwarmd te worden, maar met een erwtensoep gisteravond kwamen we al een heel eind.

Bad Gleichenberg heet het Kurort, voor wie eens zin heeft.

Roepnaam Daksi

Het Tacskó hondje is er nog. Na de aanvankelijke aarzeling zijn we tegelijkertijd ook praktisch en vinden we dat het Tacskó hondje een eigen naam moet krijgen. Nu we hem een tijdje kennen, is dat ook makkelijker kiezen.

Zijn naam is Dsingiz Deodát Mezöröl.

Velen van jullie begrijpen waar de keuze vandaan komt, het Tacskó hondje is een held, een soort Godsgeschenk, afkomstig van een akker.

Roepnaam Daksi, dat is gewoon een leuke teckelnaam, waar hij ook nog eens heel goed naar luistert. Tijdens wandelen, ook vanaf de andere kant van de tuin, op de roep Daksi, komt hij aangerend, steeds beter ziend met zijn linkeroog en de kruiwagen en tuintafel mijdend.

Betekent dit nou dat Daksi blijft. Nee, dat betekent het niet, nog steeds zouden we blij zijn met een goed tehuis voor dit moedige en vrolijke hondje, maar in between moet hij wel gewoon een naam hebben en moet hij de verzorging krijgen die hij verdient.

Inmiddels voelt hij zich zo goed en sterk dat hij al pogingen heeft ondernomen om hier Hoofdhond te worden, leider van de roedel. Dat verliep natuurlijk niet harmonieus en de onderlinge stemming is helaas niet optimaal. Daksi zoekt het hogerop, ook letterlijk. Nu al weet hij ook de weg van de grond naar de tuinbank, naar de tuintafel, naar de trui van P die daar ligt en een lekker bedje vormt in de zon.

Als we ons in gedachten nemen hoe Daksi er bij lag op die akker, meer dood dan levend, dan is zijn herstel wonderbaarlijk!

We vermoeden dat hij toch ooit binnen heeft geleefd. Hij is in ieder geval hartstikke zindelijk. Hij lust alles, is gek op melk, maar drinkt inmiddels ook gewoon water, hij is enthousiast over de speeltjes van CF en heeft al een draakje in 20 stukjes gebeten, en een tennisbal en een oude slipper van P....

Roepnaam Daksi.

Allemaal Hongaren!

Even een leuk tussendoortje. Dit filmpje kreeg ik van mijn Hongaarse neef, klik of kopieer de link en geniet van alle slimme, intelligente en creatieve Hongaren.

En dan te weten dat dit maar een klein gedeelte is van de Beroemde Hongaar!

http://www.youtube.com/watch?v=e0wkokaybWA

Pomelo en paddo

Laatst trof ik bij de Lidl een pomelo aan. In NL niet zo bijzonder, maar redelijk aan de prijs, hier een klein wonder. Ik nam hem mee, voorzichtig in de tas, tussen de hazelnotenchocolade, de kefir en de rijst.

Om een beetje te acclimatiseren legde ik hem op een mooi plekje in de vensterbank in de keuken. Ik keek er elke keer verlekkerd naar en wachtte een goed moment af om hem te slechten.

Het was zo ver. Ik legde de pomelo op het aanrecht. Hij was goed verpakt, in een groen netje en daarvoor ook nog in doorzichtig folie. Ik knipte het netje voorzichtig weg en trok daarna het folie er af. Ik bekeek de vrucht. Prachtig, gaaf, mooi ovaal, geen plekken of butsen.

Ik had visioenen van druipend sap, zo langs mijn vingers richting pols en daarom stond ik bij het aanrecht en had ik de pomelo niet op een bordje op schoot, naast mijn boek.

Met een scherp mesje maakte ik de eerste incisie en wipte het kapje eraf. De geur was bemoedigend. Zurig, net als een grapefruit, maar dan frisser, lichter en ik bedacht dat de vrucht zo groot was dat ik er wel 4 x van zou kunnen eten.

Ik had toch beter kunnen weten, na al die teleurstellingen over het hier gekochte citrusfruit, op de markt, bij de goedkope super, en ook bij de duurdere. Ik had mijn verwachtingen toch zelf wel kunnen temperen, oen die ik ben....

Na de frisse geel/groenige schil begon ik achterdochtig te worden bij de witte velletjes, hard en droog. Toch nog vol goede moed ging ik door, verwijderde alle witte laagjes totdat ik bij de pomelo zelf uitkwam. Ik stopte mijn duim in het bovengat, duwde met alle macht om de ruimte groter te maken. De vrucht gaf niet mee, was sterk als de beul en ik stopte mijn andere duim erbij. Met al het doorzettingsvermogen dat in me is, splitste ik de pomelo in 2-en. De moed zonk in mijn schoenen. Geen drupje, geen geurtje, nergens een scheurtje in het velletje van de partjes.

Het was gewoon een mislukte pomelo, hard, kurkdroog, zo droog dat de samenhang binnen het partje ook al weg was. Ik verwijderde het velletje met mijn mes en had pomelo flintertjes in mijn hand.

En toch proefde ik, tegen beter weten in. Het smaakte zoals het toonde, niet. Teleurgesteld maar nog niet verslagen probeerde ik een paar andere partjes, met helaas hetzelfde resultaat. Ik legde de pomelo op een bordje en verliet de keuken.

Vanmorgen een nieuwe poging, P en ik zaten op 1 lijn, maar misschien de inmiddels 3 hondjes in onze huishouding? Ze namen alledrie de parten aan, liepen er mee in de mond weg en gingen het op het gras ontleden. De conclusie was unaniem. Rotzooi, niet geschikt voor consumptie. "Waarom" vragende hondenoogjes. Ik pakte de pomelo en gooide hem in de container.

Ik zal nog 10 x nadenken voor ik me weer eens waag aan citrusfruit, op citroenen na, die zijn oké!

Nee, dan de paddo's van onze vriendin M!

Ik had een recept gekregen voor pasta met paddestoelen, creme fraiche, citroensap, gerookte ham, met als afmaker een potje paddo in olie van M. Geheim recept.

Ik maakte het gerecht klaar, smokkelde hier en daar omdat ik alleen gewone champignons in huis had en geen bijzondere, zelfs geen cantharellen. Ik proefde, zoals het recept voorschrijft een paddestoel, lekker, vooral die citroensmaak er aan.

We pakten ieder een diep bord, namen van de pasta met de paddestoelen en voegden daarna voorzichtig wat in stukjes gesneden paddo's van M toe en maakten het geheel af met een lepeltje van de paddo olie.

Bijzonder was het, en bijzonder lekker ook nog! We proefden natuurlijk paddestoel, maar ook nog....truffel leek het wel, en noten, we waren in een donker bos, op vochtige aarde, varens om ons heen. We vlijden ons neer op onze luie stoelen, het bord op schoot en we genoten nog even verder.

En, er zit nog meer in dat potje paddo's van M. We kunnen dus nog een keer!

Hout, honden en nogmaals Oktober

Leuk om te merken dat er, na de conversatie over de Fred, weer een nieuw gespreksonderwerp ontstaat in de reacties van dit weblog. Alle deelnemers hartelijk dank daarvoor!

In de laatste reactie is Frouke mij net voor, met het noemen van een interessante column over de 23e oktober, geschreven door Runa Hellinga, een bekend journaliste, die in Hongarije woont. Ik had hem ook gelezen en ik verwijs er graag naar. Voor diegenen die de reacties nooit lezen, de oproep om dit toch eens te gaan doen en anders in ieder geval op de volgende link te klikken voor de column.

http://www.scribblesfromhungary.com/2009/10/een-democratische-rechtstaat-waar.html

Dan een onderwerp van andere orde, wij hebben inmiddels een hoge bos hout voor de deur. Net voor het weekend kwam een vrachtwagen het door P gesprokkelde hout uit het bos brengen. Wij zitten er warmpjes bij voorlopig, waarschijnlijk wel net zo warm als P het had tijdens het harde werk in het bos met 38 graden Celsius. En nu maar zagen en stapelen!

's Morgens gaat de tegelkachel in de eetkamer aan, die houdt het uren lekker behaaglijk. Wij zijn nu nog steeds veel buiten, dus tegen het einde van de middag gaat de grote houtkachel in de woonkamer branden en die heeft het snel goed warm in huis. Het einde van de zomertijd is goed te merken, de avond valt vroeg in en de ochtend dan dus ook. Geen probleem en heel gezellig.

Het Tacskó hondje gaat heel voorspoedig. Een nieuw baasje heeft zich nog niet aangediend, maar T wordt al tieriger en speelser. Sinds 3 dagen hebben wij het idee dat hij ziet met zijn linkeroog. Hij reageert op onze lekentestjes, hij botst niet meer, ook niet als hij op vreemd terrein loopt. Hij is mee geweest met een korte wandeling, hij luistert goed en lijkt er veel lol in te hebben. Sowieso is hij zeer goed gehumeurd en overal voor in.

Flicka is de grote speelkameraad, maar soms zoekt ze het hogerop om even alleen en rustig in de zon te kunnen liggen. Honden, soms veel zorg maar ook altijd leuk!

Van de hak op de tak, maar nog even een paar woorden over de Aldi. Elk weekend krijgen wij een krantje en soms staan er echte verrassingen in. Zoals gisteren, stroopwafels, echte Holländische, in zo'n doorzichtig plastic zakje met oud-hollandse huizen er op. En een spatel om deeg mee te spatelen als je aan het cake bakken bent. Op zondag dus even naar Bonyhad, want meestal moet je er wel snel bij zijn.....P zal binnenkort de wafels keuren.

Vandaag zijn P en Marton bezig met de druiven die tot wijn gaan worden. Uit de grote bak wordt eerst het sap/de wijn afgetapt in grote glazen ballonnen. De druivenpulp wordt daarna een aantal keer flink uitgeperst, aan het sap toegevoegd en dan is er weer een tijdje rust, tot aan het moment dat de wijn geproefd gaat worden. Bij M&M is dat meestal zo omstreeks de Kerst, bij ons later.