Plébánia Sz. Imre

Verwennerij

Gisteravond verlieten wij ons huis, lopend en trotseerden we de sneeuw voor 3 minuten om daarna bij onze NL overbuurvrouw te mogen aanschuiven voor een Rijsttafel.

We hadden al een keer eerder dit genoegen en verheugden ons er dus op. Al 3 dagen was ze druk, nadenken over welke recepten in Hongarije, bij gebrek aan toko's en kruidenwinkels in onze buurt, toch nog zouden kunnen met haar eigen inventiviteit, inkopen doen en aan de slag.

Potjes en pannetjes en bakjes met heerlijkheden stonden al klaar. Onze buurvrouw is heel wat gewend en doet dus ook niet flauw over pittigheid, er is voor elke smaak wat wils.

Haar moeite was een succes, het was lekker, het zag er mooi uit en het was heel gezellig. Helemaal tevreden liepen wij 's avonds laat de 3 minuten terug en hadden medelijden met de andere gasten die nog 1,5 uur voor de boeg hadden. En nog meer met de gasten die op de heenweg als gevolg van de winterse omstandigheden in een slip kwamen en met de takelwagen teruggebracht moesten worden.....zonder de maaltijd, met een kapotte auto, maar gelukkig zelf nog heel!

Vandaag zouden we voor de biefstukken op pad, maar gezien de sneeuw, die maar niet ophoudt en de afstand tot het restaurant, hebben we met z'n allen moeten besluiten om dit feestje uit te stellen tot een beter moment.

Sneeuw is prachtig maar veiligheid voor alles en gelukkig móet er niks hier, die biefstuk komt nog!

Dromen zijn soms een beetje waar.

Ik sliep onrustig. Draaide van mijn linker naar mijn rechter zij. Buik, rug en weer naar zij. Koud en soms ook weer heel warm. En ik droomde. Een rotdroom was het, echt zo'n waardeloze waar je nog in blijft hangen ook al ben je al lang wakker.

Het begon zo mooi. Mijn zus was er en het was mooi weer. Een vrijdag met een zonnetje. We besloten met alle hondjes te wandelen, gewoon langs de kerk omhoog het bos in. We kletsten wat en keken naar de bomen die al bladeren begonnen te krijgen.

Opeens waren alle hondjes weg! Geen geritsel, geen staartjes helemaal niks, stilte. Nog niet ongerust liepen we door.

En toen, zo snel en abrupt het hopelijk alleen in dromen kan, renden hordes jachthonden, van die gevlekte, met bloed aan hun bef, de hellingen af en omsingelden ons. Honden zijn van oorsprong lief en wij waren ook niet bang maar vroegen ons wel af waar ze vandaan kwamen. Die vraag bleef niet lang onbeantwoord, mannen in groene pakjes, met hoedjes met een veer en geweren over hun schouder kwamen in kolonne aanlopen. Gezichten ernstig en beschuldigend.

Angst bekroop ons niet eens, maar overdonderde ons en in ons hoofd speelde nog maar één onderwerp, waar zijn onze hondjes en waarom horen wij ze niet?

De voorste man in groen pak had een baardje en wij vroegen hem naar onze hondjes. Hij haalde zijn schouders op en zei dat honden hier niet los mogen. Hij liep door. Ik hield hem staande,  ik denk dat mijn stem hoog klonk en ik zei dat onze honden niemand kwaad doen en dat de oudste nooit zou gaan jagen en dat de jongste blind is en de middelste een beetje bang. Weer een gebaar van nonchalance van de baardman.

Ik schreeuwde; "waar zijn onze honden". De man keek me aan, heel ernstig, zei slechts "jobbra", en liep door.

Jobbra betekent rechtsaf en dat verstonden mijn zus en ik natuurlijk wel. Op een draf gingen we rechtsaf en zagen niet anders dan bos, wei en links van ons het kerkhof.

En toen werd ik wakker.

Wat een narigheid! In no time was duidelijk dat het niet echt was, gelukkig. Mijn zus zit in NL met haar 3 hondjes en die 3 van ons lagen nog lekker te slapen. Ik vertelde het P en we waren het er over eens dat dit een rotdroom was, maar gelukkig ook vrij onwaarschijnlijk, zeker op een vrijdag.

Na ontbijt en koffie was ik helemaal klaar voor boodschappen. En alles lukte, zelfs veters voor mijn schoenen en een nieuwe mousepad die als meevallertje in het H gewoon egérpád heet.

Toen ik thuis kwam was P net even bij de NL overbuurvrouw geweest waar we morgen heerlijk gaan eten.

Zij had gewandeld met haar 2 honden en wilde naar links. Birka Janni, Schapen Janni kwam haar tegen en zei dat ze maar een andere richting moest kiezen omdat er jagers waren. En als in een waarschuwing kwam daarna de boodschap dat er ook een hond was doodgeschoten die zomaar los liep.......

Nog beter oppassen dus maar! En hopelijk voor vannacht gewoon slaap of zo'n heerlijke droom die dan wel bedrog is, maar toch leuk.

(Bath)Room with a view.

De wandjes van de nieuwe badkamer zijn in wording, wit gips voor buiten en groen voor binnen. Met wat fantasie zie je de wc en de douche al staan...

En dan het uitzicht, prachtig op het moment. De eerlijkheid gebiedt dat het uitzicht weer een paar passen verder te genieten is, maar toch, met de tandenborstel in de hand is er veel mogelijk.

De truc met de mobiele telefoons lijkt zijn vruchten af te werpen, er is contact geweest met de muurman en er is weer een toezegging voor volgende week. Nu maar hopen dat het daadwerkelijk doorgaat.

Morgen gaan in ieder geval de leidingen gelegd worden en is het geraamte van de badkamer klaar. Een tijd geleden werd het gemeentehuis opgeknapt, de mooie oude dubbele deuren stonden eenzaam bij het hek. Uit navraag bleek dat de deuren wegkonden en voor een schappelijke prijs hebben wij ze opgehaald. Voor je weet maar nooit.

Nu komen ze dus in de badkamer. Het had een beetje overredingskracht nodig, want een kant en klaar deur bij de bouwmarkt is praktischer en voor sommigen ook logischer.....maar als we af moeten gaan op wat logisch is, dan was die hele mooie, prachtige zolderruimte er misschien nooit gekomen. Het is heerlijk om een beetje gestoord te zijn.

Jó étel, jó élet.

De titel zegt het al, dit is weer eens een stukje over eten. Letterlijk betekent de titel, "goed eten, goed leven" en dat is natuurlijk een waarheid als een koe!

De titel bedacht ik niet zelf, maar stond op de eerste Powerpoint dia van een presentatie waar we afgelopen vrijdagavond in Pécs bij mochten zijn. Een Slow Food presentatie, want wat is het geval?

De Slow Food beweging, die al 30 jaar over de hele wereld bestaat, heeft sinds kort een afdeling opgericht in Pécs, voor het zuiden van Hongarije dus, en onze vriendin M zit in het convivium Pécs, zoals het zo mooi heet. Afgelopen vrijdag was de openingsbijeenkomst in Nádor, een voormalig Hotel en nu een prachtige ruimte voor tentoonstellingen en presentaties.

Het mooie van Slow Food is dat het in feite iedereen kan passen, het is niet elitair, het zijn geen stadse fratsen, het is niet politiek gekleurd, het gaat er enkel en alleen om dat het belangrijk is om goed te eten.

En wat is dan goed? Eén van de oproepen van Slow Food is om te eten wat in je buurt is. Kortom, haal geen vlees dat uit Argentinie of Italie komt, maar probeer te eten wat in je eigen dorp, stad of omgeving is opgegroeid en geslacht.

Een ander voorbeeld. Probeer te eten met de seizoenen, "warme" dingen in de zomer en "koude" gerechten in de winter en eis niet het hele jaar door een 100% assortiment uit stroomvretende kassen en van dieselvretend transport.

Op zich zijn het ideeen die hier goed passen. Onze eieren komen van Maria, onze kip gedeeltelijk ook, ham en kolbasz zijn dorps, maar de eerlijkheid gebiedt dat wij niet compleet trouw zijn. Wat te zeggen van onze garnalen uit de diepvries, afkomstig uit Thailand bijvoorbeeld.

Het basis-idee spreekt in ieder geval aan en geeft stof tot nadenken.

Na de eerste Powerpoint dia volgden er nog velen en elke dia werd zeer uitgebreid besproken. Typisch Hongaars, het lijkt soms of je belangrijkheid hier te maken heeft met de lengte van je verhaal....heel jammer want de intentie was goed, maar op deze manier verlies je het publiek, volledig. Ook ik was al afgehaakt en was meer bezig om me op te winden dat ik zijn Hongaars niet verstond, dan me druk te maken over de inhoud, maar de plaatjes op de dia hielden me nog een beetje bij de les. Binnenkort vast meer verhalen over dit leuke initiatief!

Naderhand gingen we door in praktijk en aten we in Pécs met andere vrienden. Of dit Slow Food was, waag ik te betwijfelen, maar gezellig was het wel.

P was zaterdag bij M en M en daar lagen, typisch voor dit winterweer, een soort oliebollen. P kreeg uitgelegd dat dit kanalas fánk zijn en proefde er één, lekker, zonder rozijnen of andere vulling, men eet ze hier met jam. Kijk maar op de foto, ziet er bekend uit.

P vertelde over de Slow Food avond, M stond in de keuken te bakken en hoorde dus maar een klein gedeelte, M zat met P aan de wijn en vond het flauwekul. Zo zegt hij het niet want daar is hij te aardig voor, maar hij is niet zo in voor nieuwe initiatieven, zelfs al lijken ze op het leven dat zij al lang voeren....

Gisteren reden we door een dikke laag sneeuw naar Bataapati, de locatie waar lekkere biefstuk te eten is. In een verhaal over wc's schreef ik daar zo terloops 1 zinnetje over en dat had wel wat reacties tot gevolg. Volgende week gaan we daar met z'n zessen lekker biefstukken en een betere reden om nu vast vóór te eten en de tafel te reserveren was er natuurlijk niet.

Heerlijk was het weer en de extra mooie attractie van deze étterem is dat er veel wild te zien is. We zagen een vos, een ree en veel wilde zwijnen en omdat we het inmiddels weten hadden we ons fototoestel bij ons. Geniet maar mee!

Dat wild staat ook op de kaart trouwens, niet het wild dat we zagen, want deze families mogen niet worden geschoten, maar afkomstig uit een ander bos uit de buurt, wel Slow Food dus....

Jó étel, jó élet!

De gipskamer

Het is bijna klaar boven, tenminste het gips dan.

Het wordt mooi, heel mooi. Het gips maakt de zolder al lichter, het gips plus de isolatie ook warmer. De komende week wordt het gips echt afgerond en zal een aanvang worden gemaakt met de wandjes van de badkamer. Gisteren waren we even in Pécs, bij de Baumax en zagen leuke tegels in de akcio, slechts 995 Forint voor een m2 en veel m2 hebben wij niet nodig boven want op de vloer komen houten planken, dubbel en dwars gelakt.

Natuurlijk hadden wij allebei een andere tegel op het oog, dus we lieten ze nog even voor wat ze waren. Het is wel waarschijnlijk dat het iets zal worden met blauw.

Helaas is de muur, diegene die uit het lood staat, nog niet gerepareerd. Op de dag des Oorsprongsplanning, kwam de man niet, en de dag daarna ook niet trouwens. Wij belden en troffen hem in het Kórház(ziekenhuis), later belden we nog eens en troffen hem in het buitenland, nog later belden we en belden we en troffen hem niet, maar alleen een mevrouw van de Provider die meldde dat de telefoon uit stond.

We gaan vanaf maandag een nieuwe techniek proberen, bellen met verschillende mobieltjes, om nummerherkenning en eventuele weigering tegen te gaan......over 2 weken is de vloer ongeveer aan de beurt en dan moet de muur "gedaan" zijn.

's Avonds bleven we nog even in Pécs, maar daarover later meer!

Winterwonderland

Ik reed vanmorgen naar H les. Alleen deze keer, P bleef bij de klus, en ik had er echt zin in. We hadden wat andere stof gepland, typisch iets dat ik leuk vind en met alleen mezelf in de klas, was ik vaak aan de beurt. De 2 uur vloog voorbij. Ik geloof niet dat ik jullie moet vermoeien met waar we het dan over hebben gehad, maar voor de liefhebber even kort, het had alles te maken met recties en met bewegende plaatsbepalingen, persoonlijk gebruikt.....

De heen- en de terugweg waren een extra beloning. Prachtig Winterlandschap, witte hellingen, blauwe lucht, een zon die achter de autoruit heerlijk verwarmde. Onderweg stopte ik bij een bushalte om mijn jas uit te trekken. Meer mensen op straat opeens, met karretjes en tuinhout, alvast voor de eerste lenteklus?

Zo zou wintersport kunnen zijn. Rustig, geen dringen bij een lift, geen felroze pakjes, maar wintermutsen met strepen en heerlijke laarzen, stoer. Schoorstenen met rook en hondjes in de zon op de veranda's.

Een Winterwonderland, gratis en voor niks, een toegift van deze Hongaarse Winter. De houtkachel snort, de woonkamer is aangenaam en mijn spannende boek wacht!

Het H-woord

Vanaf het moment dat ik leerde lezen, vind ik taal leuk. Natuurlijk de eigen taal, maar ook de buitenlandse. Diegenen die ik begrijp, probeer ik steeds beter te begrijpen en ik geniet van plotseling zichtbare verbanden, meevallertjes, woordgrappen en vaardigheid. Zelfs van talen waarvan ik niets  begrijp, kan ik houden, als iemand met een welluidende stem oreert, als de klanken me aanstaan en zelfs, als ik zo onwetend ben dat het geinig wordt.

Het mooie van taal vind ik ook dat er leven en vooruitgang in zit. En best snelle vooruitgang ook. Woorden uit mijn jeugd zijn al weer ouderwets en woorden van mijn moeder worden soms al niet meer gebruikt. Wie gebruikt het woord "pardoes" nou nog, ik hoor het bijna niet meer, wat was er mis met dat woord?

Ik ben van het tijdperk dat je iets "gaaf" kon vinden, maar al snel viel ik door de mand als oudere jongere, omdat het "vet" moest zijn, of "cool" of "vet cool".

Het nadeel van een levende taal is natuurlijk dat er woorden oppoppen waar je zomaar ineens de pest aan kan hebben. Ik heb zo'n woord. Ik zal het één keer noemen en vervolgens coderen als het H-woord.

Het woord is "heftig".

Het H-woord begon zo'n 2 jaar geleden binnen te druppelen. Ook binnen mijn werk- en vriendenkring. In eerste instantie werd het los gebruikt, als uitroep, als waardeoordeel, uit de categorie "gaaf", en daarbij werd het H-woord uitgesproken met veelbetekenende blikken, met opgetrokken wenkbrauwen en rollende ogen en met een steeds lager wordende stem op de 2e lettergreep van het woord.

Ik vond het toen al niks. Het H-woord is namelijk vaag, eigenlijk zegt het niks, niks positiefs en niks negatiefs en ik besloot het niet te gebruiken.

In de afgelopen 2 jaar heeft het H-woord het ver geschopt. Ik hoor het om de haverklap, vooral op de NL TV. Het komt voor in alle situaties die je maar kan bedenken. Het H-woord wordt gebruikt voor een scheiding tussen 2 bekenden, voor een ziekte die een bekende NL heeft getroffen, voor een natuurramp zoals op Haiti, maar ook voor een lied dat een gouden plaat haalt, de treinwissels die het niet meer doen en voor een diefstal van een rollator.

Armoede is dat dus. Taalarmoede. Daar waar je zoveel mooie woorden zou kunnen gebruiken, die veel meer de waarde en de impact van een gebeurtenis zouden illustreren, wordt het drooggekookt en teruggebracht tot het H-woord.

Toch heb ik wel respect voor het H-woord. Het is er toch maar in geslaagd om in de jungle van levende talen te overleven en zich een vaste plaats te verwerven. Ik hou het woord in de gaten en ik realiseer me dat het woord een risico bij zich draagt. Het risico van besmetting. Tot dusverre heb ik mij zelf niet kunnen betrappen op gebruik van het H-woord, maar het gevaar ligt op de loer. Levensgroot.

Een paar jaar geleden kwam er een nieuw spel in zwang, op het werk. Het spel was een beetje geheim, maar eigenlijk wist iedereen er ook wel van. Het spel heet bullshit bingo.

Het spel werd gespeeld tijdens praatjes en presentaties van managers voor hun teams of voor andere groepen. De groepsleden pakten een leeg a-viertje, verdeelden dat in zo'n 20 rechthoeken en zetten in elk hokje een woord dat tot vervelens toe door de managers werd gebezigd. Voorbeelden van die woorden zijn legio, ik geef er een paar.

Intrinsieke motivatie, parkeren, oppakken, performance, competentie, feedback, samen, teameffort etcetcetc.

Het spel was simpel en duidelijk. De manager werd netjes toegehoord maar in het geniep werd hij gescoord op het a-viertje, de kruisjes werden gezet en in plaats van de uitroep BINGO, werd er alleen driftig onderling oogcontact gezocht en schoten glimlachen heen en weer, als de kaart was volgekruist. In de koffiepauze volgde dan de evaluatie en werd een nieuwe bullshitbingokaart getekend voor de volgende presentatie.

In die tijd was ik al lang manager en ik weet dus wel bijna zeker dat ook ik ben blootgesteld aan het spel. Ik houd niet van bullshit en ik heb altijd geprobeerd om wat authentieker te zijn in mijn woordgebruik dan anderen, maar tot op de dag van vandaag weet ik niet of ik een team ooit het genoegen heb gegeven om in 1 verhaal of presentatie van mij een kaart vol te spelen. Wellicht hoor ik dat ooit nog eens terug...ik zal me er dan met terugwerkende kracht voor schamen. Ik vond het eigenlijk best een leuk spel, die Bullshitbingo en de wetenschap dat het bestond en ook ik het niet kon ontlopen, hield me scherp.

En ondertussen zitten we dus met dat H-woord. Tot nu toe gaat het goed en kan ik er zonder. Maar wie weet, op een kwade dag, in een zwak moment, rolt het uit mijn mond. Pardoes, zogezegd.

Bericht van vroeger

Daarnet hadden we even bezoek van de vader van Ervin, onze fijne klusser, Adam. Adam is de broer van M en heeft als kind vanaf zijn 9e in onze Pastorie gewerkt, in dienst van de Pastoor. Hij heeft al een paar keer eerder bij ons het een en ander verteld, over hoe hij zich de Pastorie herinnert. Erg leuk voor ons, omdat er helaas niets authentieks is overgebleven, aan documentatie of aan foto's.

Nu zijn zoon bij ons de zolder onder handen neemt, kwam hij even mee om te kijken, want hij kon zich niet meer goed herinneren hoe de zolder was. De herinneringen kwamen snel terug en hij vertelde hoe hij op zolder altijd het haver voor de paarden moest ophalen. Hij wees ons vanaf de zolder waar de Klo van de pastoor was, in onze huidige spajs, en waar de Klo van de rest. Hij wees de keuken, met daarnaast het kleine kamertje van de huishoudster en haar 2 kinderen, de kamer van de oom van de pastoor die de boerderij bestierde, een oude strenge man, die 's morgens vroeg vanuit zijn bed op de muur bonkte om de huishoudster te wekken, en de kamer van de moeder van de pastoor, die gruwelijk aan haar einde kwam toen ze een vuurtje met benzine opstookte en verbrandde. Haar graf ligt achter onze tuin op het kerkhof. Een bijzonder lieve vrouw was het.

Hij wees ons de luiken van de schoorsteen, die wij wel kennen, maar waarvan we niet wisten dat er vroeger in deze luiken zelf werd gestookt.

Adam zelf moest in de schuur slapen en werkte van 's morgens vroeg tot aan de avond. Hij sliep naast het paard dat zeer regelmatig winden liet, net in zijn richting, maar dat wel lief was en hem regelmatig wakker likte.

Toen Adam bijna 12 was, had hij de moed om eens om opslag te vragen, want die 80 forint per maand was wel weinig voor zijn leeftijd. Dit werd geweigerd en Adam besloot op te stappen, 1 deur verder, naar de onderwijzer in het huis beneden ons, waar het loon 150 forint was en waar Adam gewoon 's avonds naar huis mocht om te slapen. De plek bij de onderwijzer was net vrij gekomen omdat zijn broer M, een paar jaar ouder, al naar Szekszard was vertrokken naar de timmerfabriek.

Leuk, deze verhalen. Leuk voor ons. Ook leuk voor Adam, want hij wil zijn verhalen wel graag kwijt en hij is blij dat we de Pastorie mooi maken en dat zijn zoon het mag doen.

Het gipsen is begonnen, dat zal de komende weken nog wel duren!

Isolatie

De isolatie is klaar en de folie er overheen ook. Vandaag is met het gips begonnen. De folie foto's zijn voor de liefhebber, binnenkort vast en zeker sprekender foto's van het gips! En het wordt echt al minder koud boven! De ruimte biedt grote kansen voor een ieders fantasie, van gastenzolder tot vergaderruimte, alleen nog even de vraag voor wie dan. Workshopruimte, stiltecentrum met uitzicht op de Kerktoren. Bibliotheek, expositieruimte, bioscoop en zo kun je wel even doorgaan.....voorlopig is het gewoon een mooie zolder die we gaan betrekken bij ons huis....

Zoektocht WC

De zolder vordert. Nu zijn bijna beide zijden geheel voorzien van de isolatie, hierna volgt er folie en tenslotte gips, maar daarover later meer natuurlijk. En uiteraard de kopse kanten van het huis, die moeten ook nog.

De eerste draden stroom zijn ook al getrokken en de plaatsen van de stopcontacten bepaald. We doen er véél. Als ik ergens de pest aan heb is het aanbrengen van losse verleng/contactdozen met meerdere stekkers omdat we te zuinig waren met stopcontacten in de muur. Als we er van uit gaan dat een eventuele logé een lampje naast zijn bed wil, misschien een laptop bij zich heeft en, wie weet, een electrische deken wil omdat het winter is, zijn we in ieder geval goed geequipeerd. En de stopcontactjes waren nog in de akcio ook, dat was een mazzeltje.

We zijn er nog lang niet aan toe, maar struinend bij de bouwmarkten waren we de zoektocht WC ook al gestart. Dat lijkt makkelijker dan het is. In NL zouden we rechtstreeks naar de hangtoiletten lopen, de goedkoopste inladen en klaar. Dat werkt hier anders. In onze badkamer beneden deden we dit wel, de installatie van het ding heeft 2 dagen geduurd, in verband met het ontbreken van een multiplex wandje en daarom de ontwikkeling van een houten frame, om de wc stevig aan op te hangen.

Daarna kwam het volgende issue. In de leidingen zit kalk en blijkbaar af en toe wat andere rommel, al na een half jaar was de boel verstopt en kom er dan nog maar eens handig bij, in je mooie, alles weggewerkte, hangtoilet. Het kapje van het reservoir ligt bij ons nu dus al een tijdje apart, zodat P met zijn hand, gedraaid in een onmogelijke hoek, nog ergens bij kan als het moet. Het gaat al een hele tijd weer goed trouwens, maar de hangtoiletten laten we even voor wat ze zijn.

Dan het volgende vraagstuk, waar zit de afvoer. Komt hij uit de grond of uit de muur. Bij ons komt hij straks uit een muur, dus dat perkt de keuze al weer een beetje in. Maar dan het laatste, het reservoir. Het goedkoopst zijn de plastic reservoirs, maar daar heb ik geen goed gevoel bij, ik vind ze gammel, ze zijn al gammel in de doos bij de bouwmarkt en ik vind ze snel viezig. Bovendien past het niet bij de mooie porceleinen potten. Met andere woorden, als je een porceleinen resevoir wilt, dan ga je voor een Monoblok, een set van pot en reservoir dus.

Eén bouwmarkt had ze in de akcio. We reden er heen, in goed humeur, maar dat duurde niet lang, we hadden verzuimd om in het krantje te kijken wanneer de aanbieding in ging, en we waren te vroeg.

Gisteren was de 2e poging, weer in een goed humeur reden we naar onze provinciehoofdstad. Pallets vol met aanbiedingen, alleen de WC miste....er stond er 1, duidelijk al een tijdje, barstje er in aan de achterkant, wat ons na lang zeuren wel 10% korting zou opleveren, maar dat was het dan.

Kop in de wind verlieten we dit pand en staken over naar de concurrent, ook een Monoblok, nog goedkoper ook, alleen die met achteruitgang moest worden besteld. Kortom, maandag, 3x is scheepsrecht, zullen wij beschikken over een wit porceleinen Monoblok. Waar je al  niet druk mee kunt zijn...

Om de minder succesvolle strooptocht wat prettiger af te sluiten reden we terug via Bataapati, kochten we wijn bij de Pince aldaar en aten we een heerlijke grote biefstuk met pepersaus!